[OS] don't / changrick

posted on 11 Aug 2013 02:03 by quietusyipsum in OSchangrick directory Fiction
 
 
DON'T
Jonghyun x Changhyun
 
 
 

 

 

 

 

           ไอเหี้ยจง

         

          ไอจงเหี้ย

 

          ไอจงบัดซบ

 

          จงฮยอนหมาไม่แดก

 

           

 

 

            “มึงสนุกมากป่ะวะ” ผมถามออกมาอย่างเหลืออด ตั้งแต่ย้ายมาที่นี่ผมก็โดนไอบ้านี่แกล้งจนถึงทุกวันนี้ มันจะปีนึงอยู่แล้วแต่ผมกับมันคุยดีกันแบบนับครั้งได้เลย และผมฟันธงว่าไม่ถึงสิบครั้ง

 

            “มาก” ลอยหน้าลอยตาพูดได้อีก

 

            “สัส!” สบถทิ้งไว้แล้วก็รีบเดินออกมาจากตรงนั้น แล้ววันนี้ผมก็ไม่ได้กินข้าวเหมือนเดิม สถานที่เดียวที่ทำให้ชีวิตผมอยู่รอดปลอดภัยมาจนถึงตอนนี้ได้ก็คือสหกรณ์นี่แหละ ถ้าไม่มีห้องสหกรณ์ชีวิตผมคงจะบัดซบและน่าสงสารที่สุดในสามล้านแปดแสนโลก

 

 

 

            ชีวิตผมซวยตั้งแต่รู้จักกับมัน

 

 

 

            ทั้งๆที่มันก็ออกจะป๊อปปูล่านะ แต่ผมไม่เข้าใจจริงๆเลยว่ามันได้ตำแหน่งนั้นมาจากไหน ได้มาได้อย่างไร ใครตั้งให้มัน บางทีผมก็คิดว่าผู้หญิงโรงเรียนนี้อาจจะชอบของแปลก หรือไม่ก็ชอบผู้ชายเลวล่ะมั้ง

 

 

 

 

            ผมซื้อขนมปังมาหนึ่งห่อที่แม่งก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมมันถึงเหลือห่อเดียว และผมก็เป็นคนสุดท้ายที่ได้มันมาครองทุกวี่ทุกวัน และบางวันก็จะได้แถมมาอีกชิ้นเพราะจารย์จะชอบบอกว่าพอเหลืออันสุดท้ายจะไม่ค่อยมีคนซื้อ เลยได้มาฟรีเฉย กินเสร็จก็กลับขึ้นห้องเรียนและเหมือนเป็นคอนเซปที่ทุกครั้งจะมีกล่องข้าวพร้อมแปะโน้ตลายมือไก่เขี่ยที่เกือบจะอ่านออก เหมือนคนเขียนพยายามจะคัดแล้วล่ะ

 

 

            ‘กินหน่อยสิ เดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก’

 

 

            แต่อนิจจัง เสียใจด้วยที่ผมไม่เคยกินมันเลยครับ ... ใครจะไปกล้ากินของใครก็ไม่รู้ ผมเลยเก็บใส่กระเป๋าแล้วตอนเย็นก็ค่อยเอาไปให้แก๊งส์เรนเจอร์กิน ... อ่อ มันเป็นแก๊งหมาที่ถูกทิ้งแถวๆบ้านผมนี่แหละ

 

 

            “เห้ย!! เดี๋ยวนี้มีคนส่งเสบียงว่ะ” น้ำเสียงกวนบาทาถึงแม้จะไม่ใช่เสียงตัวท็อปในกลุ่มมันแต่พวกที่จงใจพูดแบบนี้กับผมมันก็มีอยู่แก๊งส์เดียวล่ะวะ

 

            ผมไม่พูดอะไรได้แต่เหลือกมันทางหางตา ก่อนจะหยิบหนังสือเรียนขึ้นมาวางบนโต๊ะเตรียมเรียนวิชาต่อไป

 

            “หึ .... แม่ง ก็คงอ่อยไปทั่ว” น้ำเสียงเหยียดหยามเย้ยหยั่น ผมได้แต่นั่งนิ่งไม่โต้ตอบแต่ในใจผมนี่ลุกไปถีบยอดหน้ามันเรียบร้อยแล้ว

 

            “เสือก” ผมตอกกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ข่มอารมณ์เต็มที่

 

            ถ้ายังไม่เลิกกวนตีนกูจะซัดมึงจริงๆนะ ไอชเว จงฮยอน

 

 

 

            “อะไรวะ? ยอมรับแล้วเหรอว่ามึงไปอ่อยเขามาอ่ะ” จงฮยอนเดินเข้ามายืนข้างๆผม มันยื่นหน้ามาใกล้ซะจนรับรู้ได้ถึงกลิ่นปากหมาๆของมันเลยทีเดียว

 

 

            ไม่ทนแล้วนะ!!!

 

 

            ผมลุกขึ้นอย่างเร็วกำหมัดแน่นกะจะซัดใส่คนตรงหน้าให้เต็มแรง แต่ผมก็ได้แต่ค้างอยู่ท่าเดิมก่อนจะเปลี่ยนเป็นผลักมันไปไกลๆแล้วหนีมาห้องน้ำแทน ....

 

            ผมมันก็แค่ไอคนขี้ขลาด

 

 

 

            “ถ้ามึงต่อยกู ... กูจูบมึงตรงนี้แน่”

 

 

 

           

 

            น่าอาย

 

            มึงจะทำให้กูอับอายไปถึงไหนวะ!!!

           

 

 

 

            ทั้งๆที่ช่วงแรกๆมันก็คุยกับผมดีๆแหละนะ ตอนที่ผมเข้ามาใหม่ๆเรียกว่าไม่มีเพื่อนเลยก็ว่าได้ แล้วมันก็นั่งข้างผม ไปกินข้าวด้วยกันบ้างตอนพัก แต่มันก็แค่ช่วงแรกเท่านั้นแหละ พอสองสามสัปดาห์หลังมันก็เริ่มทำตัวห่างๆ แล้วก็ชอบมาแกล้งผมแบบนี้ จนตอนนี้มันเริ่มจะหนักข้อเข้าไปทุกที ส่วนผมก็เป็นแค่ไอบ้าที่อยู่ตัวคนเดียวมาตลอด ก็ทั้งห้องกลัวมันไปวางระเบิดที่บ้านมั้ง เลยพากันหลีกเลี่ยงผมกันหมด ผมเลยเดินคนเดียวจนทุกวันนี้

 

 

           

 

            กริ้งงงงงงงง~

 

            สัญญาณบอกเวลาเข้าคาบเรียนใหม่ดังขึ้น ผมเลยรีบล้างมือล้างหน้าลวกๆแล้วรีบวิ่งเข้าห้องเรียน

 

            ปวดท้อง...

 

 

            โชคดีที่อาจารย์ยังไม่เข้าแต่สิ่งที่ทำให้ผมเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาอีกเรื่องก็คือของที่ผมตั้งเอาไว้บนโต๊ะตอนนี้มันไม่อยู่บนโต๊ะแล้ว และมันคงจะเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจาก......

 

            ผมหันไปมองด้านหลังที่โต๊ะข้างหน้าต่างก็เจอจงฮยอนนั่งทำหน้าเป็นหมีขั้วโลกโดนน้ำร้อนลวกถือกระเป๋าดินสอของผมอยู่ ผมทำหน้าเซ็งใส่มันก่อนจะหันไปยืมดินสอคนข้างๆมาจด แต่ก็ไม่มีใครให้ผมยืมซักคน เลยกลายเป็นว่าคาบนั้นผมได้แต่นั่งแอ๊บแบ๊วฟังอาจารย์พูดจนหมดคาบ

 

 

            โชคดีที่ครึ่งวันบ่ายมีเรียนแค่คาบเดียวผมจึงไม่ต้องทนทุกข์ทรมานมากนัก

 

 

            ผมเดินไปที่โต๊ะมัน ยื่นมือไปขอกระเป๋าดินสอคืนแต่ขอโทษ ผมลืมไปว่าสมองมันน้อยมันคงไม่เข้าใจถึงได้หันมามองแล้วลอยหน้าลอยตายิ้มกวนตีน

 

            “ยิ้มหาอะไร เอาของกูคืนมา”

 

            “อะไร? นี่ของกู กูเจอและตอนนี้มันอยู่กับกูมันก็เป็นของกู” จงฮยอนหยิบกระเป๋าดินสอของผมลงกระเป๋ามันเรียบร้อย

 

            “ได้! กูจะฟ้องอาจารย์” ผมขู่ทิ้งทายก่อนจะกลับมาที่โต๊ะของตัวเองเก็บของลงกระเป๋าบ้าง

 

            “กูเกลียดคนขี้ฟ้อง...ถ้ามึงอยากได้คืน พรุ่งนี้มึงมาเจอกูหน้าโรงเรียนสิบโมง” ว่าจบมันก็ลุกเดินออกจากห้องไป

 

            เรื่องอะไร? ทำไมกูต้องมาตามที่มึงบอกด้วย ซื้อใหม่ก็ได้แม่ง ก็แค่ปากกาน้ำเงิน ปากกาแดง ปากกาดำ ปากกาตัดเส้น ดินสอ ยางลบ ไม่บรรทัด กบเหลา ลิขวิด ปากกาเน้นข้อความ ....

 

            เออ..กูไม่เอากูซื้อใหม่ก็ได้!!!

 

 

            “อ่อ...ถ้ามึงคิดจะไม่มา มึงเลิกคิดไปเลยนะ เพราะกูจะไม่รับประกันว่าจะเกิดไรขึ้นกับมึง” จงฮยอนเดินกลับมายืนหน้าห้องทั้งๆที่เมื่อกี้มันเดินออกไปแล้ว .. เหมือนจะอ่านความคิดผมออกหมดเปลือกขนาดนี้ ..

 

            “เกือบลืม .. ทำการบ้านมาให้เสร็จด้วย กูจะลอก”

 

            “กูไม่ให้มึงลอก ไอสัส!!!”

 

            จงฮยอนเดินออกจากห้องไปโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

            สรุปพรุ่งนี้ก็เลี่ยงไม่ได้สินะ ...ห่าสแควรูท ห่าตรรกยะ!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            วันนี้ผมตื่นเช้าเป็นพิเศษเนื่องจากมันเป็นวันที่ผมไม่อยากตื่นมากที่สุด แต่เพื่อชีวิตที่ปลอดภัยของผม .. ผมก็เลยต้องทำ

            ตอนนี้ผมยืนอยู่หน้าโรงเรียนแล้วและเข็มนาฬิกาของผมมันก็บอกเวลาสิบโมงพอดิบพอดี สอดส่ายสายตาหาไม่นานก็เจอคนหัวแดงผิดกฎยืนเด่นอยู่หน้าประตูโรงเรียน ผมจึงรีบเดินเข้าไปหา

 

            “มึงช้า”  ทันทีที่เดินมาถึงก็โดนบ่นว่าช้า

 

            “ช้าเหี้ยไรนาฬิกากูบอกสิบโมงตรง”

 

            “แต่นาฬิกากูสิบโมงสองนาที ..มึงช้า”

 

            พูดเสร็จก็ออกเดินไปเลยโดยไม่รอผม นี่ถ้ามีตังกูจะซื้อนาฬิกาเรือนใหม่ให้มึง ไอบ้าเอ๊ยยยยยยยยยยย กูไม่ได้ช้าแต่นาฬิกามึงเดินเร็ว ...สลาดดดดดด

 

            จงฮยอนเดินนำเข้าไปในร้านไอศกรีมเจ้าดังขวัญใจเด็กทั้งโรงเรียน รสชาติมันก็ไม่ได้วิเศษณ์หรืออร่อยกว่าร้านอื่นหรอก แต่ที่มันฮิตเพราะมันถูก ...แค่นั้นแหละ

            จงฮยอนเดินนำเข้าไปนั่งตรงมุมในสุดของร้านซึ่งดูจะห่างไกลผู้คนเหลือเกิน และผมได้แต่ภาวนาว่า มันคงไม่ฆ่าหมกผมไว้แถวนี้ ไม่นานอาแปะก็เดินมารับออเดอร์

 

            “เอาวานิลลา” จงฮยอนสั่ง

 

            “ผม..ไม่เอาครับ”

 

            “วานิลลา 2 ครับแปะ”  อาแปะทำหน้างงเล็กน้อยก่อนจะประมวลผลได้แล้วเดินออกไป

 

            “เห้ย .กูบอกว่าไม่กิน มึงจะสั่งสองทำไม”

 

            “กูไม่ได้สั่งให้มึง กูกินเอง” จงฮยอนตอบหน้าตาเฉย ยิ้มมุมปากเล็กน้อยเหมือนสะใจ ... ทำกูหน้าแตกนี่สะใจสินะ! เออ!! มึงทำสำเร็จแล้ว

           

            ผมและจงฮยอนนั่งเงียบกันซักพักอาแปะคนเดิมก็เอาไอติมมาให้ แต่ไอจงฮยอนมันก็นั่งจ้องหน้าผมอยู่ได้ไม่ยอมกินซักที ....

 

            เออ...มันจะลอกการบ้านกูนี่

 

            นึกได้ก็รีบหยิบสมุดการบ้านขึ้นมาส่งให้มัน จงฮยอนก็ไม่ได้พูดอะไรเก็บใส่ในกร