[OS] Last snow / changrick

posted on 03 Jun 2013 23:33 by quietusyipsum in OSchangrick directory Fiction

最後の Last snow
C h a n g r I c k / 2 H y u n

 

Note ; ได้แนวคิดเรื่องนี้มาจากเรื่องสั้น รอยเท้าสีขาว ของอาจารย์โอทสึอิจิฮะ ชอบอาจารย์มากๆ

ยังไงก็ลองอ่านดูนะฮะ ถ้าไม่ชอบยังไงขออภัยด้วยฮะ  :]]]]]]

 

 

 

 

 

 

 ฟังคลอๆไปนะครับ ไม่เกี่ยวอะไรกับเนื้อเรื่องเลย 555
ชอบยูยะ แล้วเพลงก็ชื่อ last snow ด้วย อยากให้ฟังเฉยๆ เพลงเพราะๆ อิอิ 

 

 

 

อากาศหนาวเย็นจากภายนอกส่งผลให้ร่างสูงภายในหอพักนักศึกษาของมหาวิทยาลัยได้แต่นอนขดตัวอยู่แต่ในผ้าห่ม แม้จะมีฮีตเตอร์ช่วยให้ความอบอุ่น แต่จากภาพสีขาวโพลนด้านนอก หิมะที่ทับถมกันหนาจนมองทัศนียภาพเดิมไม่ค่อยออก อากาศด้านนอกคงจะหนาวมาก ลำพังเจ้าฮีตเตอร์เครื่องเล็กๆคงไม่ช่วยอะไร

 

ร่างสูงพาตัวเองออกจากใต้ผ้าห่มนุ่มๆที่จำเป็นเฉพาะในฤดูหนาว แม่เอามาให้ เขาไม่เคยหยิบมันออกมาใช้เลย ยกเว้นตอนฤดูหนาว ดูเหมือนปีนี้จะหนาวผิดปกติ หิมะตกลงมาเยอะเหลือเกิน ... เขาเดินไปหยุดตรงหน้าตู้เย็นเครื่องเล็กก่อนจะเปิดมันออกดู มีเพียงนมสามขวดที่วางตั้งไว้ด้านใน ปิดมันก่อนจะเดินไปดูแถวอ่างล้างจาน ไม่มีอะไรพอประทังชีวิตในหน้าหนาวนี้ได้เลย  สงสัยว่าจะต้องออกไปซูเปอร์ท่ามกลางหิมะโปรยปรายนี่ซะแล้ว

 

                ถึงแม้จะไม่อยากออกมาปะทะกับลมหนาวด้านนอก แต่เพราะจำเป็นจริงๆ สุดท้ายก็มาถึงซูเปอร์จนได้ ... เลือกซื้อของกินของใช้ที่จำเป็นสำหรับจำศีลในหน้าหนาวเรียบร้อยก็เดินออกมา ... ภายนอกอากาศหนาวเย็น ผู้คนที่ปกติมักจะเดินกันวุ่นวาย วันนี้ กลับเหลือให้เห็นเพียงภาพสีขาวของหิมะเท่านั้น

 

หน้าหนาว มักจะมาพร้อมความเงียบเหงาสินะ

สำหรับคนที่อยู่ไกลบ้านอย่างเขา นี่คงเป็นคำนิยามที่ดีที่สุดในตอนนี้

 

ร่างสูงเดินเลี้ยวเข้าในซอยซึ่งเป็นที่ตั้งของหอพักที่เขาอาศัยอยู่ สายตาเหลือบเห็นรอยเท้าขนาดเล็ก ดูเหมือนจะเป็นรอยเท้าของผู้หญิง แต่จากลายพื้นรองเท้าเหมือนรองเท้าของผู้ชาย แต่มองไม่ชัดเท่าไหร่ เพราะหิมะที่โปรยลงมาบดบังรอยนั้นไปบางส่วน เขาเดินตามรอยเท้าจนไปหยุดหน้าหอพัก .... แปลก ตอนที่ลงมา ทุกห้องเงียบสนิท เพราะบางคนกลับบ้านไปอยู่กลับครอบครัว และ แปลก ... ที่หนาวๆแบบนี้ยังมีคนออกมาเดินด้านนอกคนเดียวอีก

 

สวบ

 

สวบ

 

ทันทีที่เดินเข้ามาใต้หลังคาของหอพัก เสียงเหมือนคนเดินย่ำบนหิมะก็ดังขึ้นอีก แต่พอมองดูก็ไม่เห็นคน มีเพียงรอยเท้าแบบเดิมที่เดินออกไปจากตัวอาคาร ....

 

บ้าน่า คนล่องหนหรือไง

 

 

ขยี้ตาตัวเองอีกสองสามครั้ง แต่ก็ยังคงเห็นรอยเท้านั้นทอดยาวออกไปเรื่อยๆ ไม่รู้คิดอะไรถึงได้รีบเอาของไปฝากไว้กับคุณป้าที่เคาท์เตอร์ รู้ตัวอีกทีก็เดินตามรอยเท้านั่นมาแล้ว ... อยากรู้ว่าคนๆนั้นกำลังจะเดินไปไหน ในสภาพอากาศหนาวๆแบบนี้  ร่างสูงเดินตามจังหวะการกดรอยลงบนหิมะของบุคคลล่องหนคนนั้น บางที อีกคนอาจจะเห็นเขาแค่รอยเท้าเหมือนกันก็ได้

 

จู่ๆรอยเท้าก็หยุดอยู่บนสะพาน จนต้องหยุดตาม แต่เพราะเจ้าของรอยเท้านั่นหยุดเดินกะทันหัน ทำให้ชายหนุ่มไม่ทันตั้งตัวก้าวเท้าไปอีกก้าว และเหมือนเจ้าของรอยเท้าที่เขาเดินตามมาจะรู้ตัว ดูจากรอยรองเท้าที่หันเข้าหาเขา เจ้าตัวคงเห็นว่ามีรอยเท้าอีกรอยนึงเดินตามมา

 

 

รอยเท้านั้นเคลื่อนเข้าหาผมเรื่อยจนผมต้องถอยหนี เจ้าของรอยเท้าอาจจะกำลังทำหน้างุนงงอยู่ .. จินตนาการไม่ออกเลยจริงๆ

 

                พลั่กๆ

 

ก้าวขาเร็วไปหน่อย เกิดขาพันกันขึ้นมาซะเฉยๆ ผมลมหงายหลังลงไป แต่โชคดีที่เอามือค้ำเอาไว้ ก้นเลยไม่ทันจะโดนพื้น ผมรีบยันตัวขึ้นมา รอยเท้านั่นถอยหลังไปหน่อยเหมือนจะตกใจ ... เขาคงเห็นรอยนิ้วมือของผมบนหิมะ

 

 

                คุณ ? 

 

ตัวหนังสือปรากฏบนพื้นหิมะที่เย็นเฉียบ ... ผมมองไม่เห็นเขา เขาคงมองไม่เห็นผมเหมือนกันสินะ .. มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หรือเป็นเพราะหิมะทำให้เกิดภาพลวงตา ? .. ผมเห็นรอยเท้า เขาก็เห็นรอยเท้าที่เกิดบนพื้นหิมะ ทางเดียวที่เราจะคุยกันคงเป็นบนพื้นหิมะนี้ ... ท่าทางคนฝั่งโน้นเขาก็มีไหวพริบอยู่ไม่น้อยเลย

 

 

                ผมเห็นรอยเท้าคุณ แต่ผมไม่เห็นคุณ 

 

 

ผมบรรจงใช้นิ้วมือเขียนบนหิมะเย็นเฉียบ นิ้วชาไปหมด ไม่รู้อีกฝ่ายจะอ่านลายมือเขาออกหรือเปล่า แต่นี่ผมพยายามคัดที่สุดแล้ว

 

 

                ผมก็เหมือนกัน 

 

                คุณเป็นใคร 

 

ทางฝ่ายโน้นหยุดการสนทนาพักนึง ผมนึกว่าเขาจะไม่ยอมตอบคำถามผมเพราะไม่รู้จักกัน แถมยังไม่เห็นหน้ากันด้วยซ้ำ เขาคงไม่ไว้ใจถ้าจะบอก แต่สุดท้ายก็เห็นรอยขี้เขียนบนหิมะอีกครั้ง

 

                ชางฮยอน 

 

                ผมจงฮยอน 

 

ผมเขียนตอบกลับไป .. อีกคนท่าจะอยู่มหาลัยเดียวกับผม และอยู่หอพักนั่นด้วยเหมือนกัน เพราะเขาเดินออกมาจากที่นั่น แต่ก็อดจะถามออกไปอีกไม่ได้

 

                อยู่ ม.โทโช เหรอ 

 

                ใช่ 

 

                เหมือนกัน 

 

ชื่อเขาไม่คุ้น และเจ้าตัวก็บอกว่าอยู่ที่เดียวกันกับผมด้วย ยิ่งเพิ่มความสงสัยเข้าไปอีกว่า ผมเคยเห็นหน้าเขาหรือเปล่า ? หรือเขาอาจจะเป็นรุ่นพี่หรือรุ่นน้องต่างคณะกัน

 

                วันนี้วันอะไร

 

อีกฝ่ายเขียนลงบนพื้นหิมะ เขาถามผม? คงประมาณนั้น หรือว่าบางที เขากับผมาจจะอยู่คนละโลกกันเหรอ

 

                3 เดือน 12 

 

                ปี 

 

                2015 

 

                เหมือนกันเลย 

 

                แปลกจริง 

 

 

ใช่ ... มันแปลกสุดๆ ถ้าอีกฝั่งเป็นวันเดียวกัน ทำไมผมถึงมองไม่เห็นเขากันล่ะ อากาศก็เริ่มเย็นลงทุกที จนเผลอกอดตัวเองแน่น .. ผมควรจะรีบกลับเข้าห้องตัวเอง .. อีกคนก็คงจะหนาวมากเหมือนกัน

 

 

                จะไปไหนเหรอ

 

                ซื้อนม แต่ไม่ไปแล้ว

 

                กลับเถอะ

 

                หนาว

 

ผมลุกขึ้นเดินกลับไปทางหอพัก เดินมาได้ไม่ไกลจากหอพักมากนัก ตอนกลับเลยไม่ต้องเดินหนาวนานๆเหมือนตอนเดินไปซูเปอร์  ผมเดินมาจนถึงหน้าหอพัก รอยเท้าอีกคนปรากฏขึ้นข้างๆผม บอกว่าเขาเดินตามมา และเหมือนรอยเท้านั่นไม่มีท่าจะเดินเข้าไปในตัวอาคาร เขาคงอยากบอกอะไร

 

                ห้องไหน

 

                410

 

                ตรงข้ามเลย

 

                430 ?

 

                ใช่

 

                เหลือเชื่อ

 

                นายนี่เอง

 

                ทำไม

 

                ป่าว

 

                บอกมา

 

เราเขียนโต้ตอบกันอยู่นาน เหมือนเจ้าตัวจะรู้จักผม แต่ทำไมผมไม่คุ้นเขาเลยจริงๆ หรือผมจะไม่สังเกตกันนะ .. แล้วเหมือนเขาจะรู้จักผมซะด้วย

 

                ไม่อยากบอกเลย

 

                บอก

 

                ไม่

 

                ขอร้องล่ะ ฉันเป็นยังไง

 

                ก็ได้ .. ฉันเคยชอบคนที่อยู่ห้องตรงข้าม

 

                หมายถึงฉัน?

 

                แต่คนนั้นมีแฟนแล้ว

 

                ฉันโสดนะ

 

การโต้ตอบชะงักไปครู่หนึ่ง ... จริงๆ เขารู้จักผม เขาเคยเห็นหน้าผม และเขาบอกว่าเขาเคยชอบผม.... แต่ คนๆนั้นในโลกของเขาจะใช่ผมจริงๆเหรอ บางทีอาจจะไม่ใช่ก็ได้

 

                อาจจะไม่ใช่นาย

 

                ลักษณะเด่นล่ะ?

 

                ไฝเล็กๆที่ปาก

 

                ฉันก็มี

               

ให้ตายเถอะ ผมอยากเห็นหน้าคนๆนี้ ผมอยากเห็นหน้าเขาซะแล้ว ผมคิดเล่นๆว่าถ้าหากผมสนใจคนรอบตัวให้มากกว่านี้ซักหน่อยบางทีผมอาจจะรู้จักกับคนๆนี้ไปแล้ว และผมอาจจะมีเพื่อนเยอะๆเหมือนคนอื่นด้วย .... ให้ตาย ฉันอยากรู้จักนาย

อีกฝ่ายเขียนลงบนพื้นหิมะตอบกลับมาด้วยลายมือหยุกหยิก ดูเหมือนมือเขาชาซะแล้ว

 

                บังเอิญเกินไปแล้ว

 

                อยากเห็นหน้านาย

 

                ตู้จดหมาย

 

                จริงด้วย รอนี่นะ

 

ลืมนึกไปได้ไง ว่าตู้จดหมายของหอพักจะมีรูปประจำตัวนักศึกษาอยู่ด้วย เพราะหอเป็นหอประจำเราจะต้องอยู่ห้องเดิมถึง 4 ปี เมื่อเรียนจบมหาลัย แต่น้อยคนที่จะอยู่หอของมหาวิทยาลัยเพราะกฎค่อนข้างยุ่งยาก ทำอะไรไม่สะดวก ... ก็นะ

 

ผมเดินไปที่ตู้จดหมายของตัวเอง มองลงมาด้านล่างเห็นป้ายชื่อพร้อมภาพประจำตัวเด่นหรา ... ผู้ชายผมสีฟ้าผิวขาวจั๊วะ หน้าตาจิ้มลิ้ม พร้อมป้ายชื่อใต้รูป ‘ยู ชางฮยอน’ จริงด้วย ... สีผมเขาเด่นตาแต่ทำไมไม่สังเกตเลยนะ ... ใช่ย่อยเหมือนกันนะนาย ย้อมผมซะฟ้าอร่ามเลย  ... อ๊ะ! ว่าแต่คนอื่น ผมว่าจะไปย้อมผมเป็นสีดำเหมือนเดิมแล้ว อาจารย์ทักแล้วว่าหัวแดงมันสก๊อยเกิน

 

ผมรีบวิ่งออกไปที่หน้าหอ รอยเท้ายังคงหยุดอยู่ที่เดิม ไปเคลื่อนย้ายไปไหน

 

                เห็นแล้ว

 

                ภาพนั้นตลก

 

                ไม่นะ น่ารักดี

 

                หน้าบวมจะตาย

 

                ไม่บวม

 

                อ้วนด้วย

 

                ก็บอกว่าน่ารักดี

 

                อย่าแกล้งชมเลย

 

                จากใจจริง

 

                หนาวแล้ว

 

                เข้าข้างในเถอะ

 

                แล้วเจอกันใหม่นะ

 

                ครับ

 

                แต่ฉันไม่อยากออกมา

 

                เหมือนกันแหละ

 

                ถ้ามีโอกาสคงเจอกันอีก

 

                อยากให้เป็นแบบนั้น

 

ผมเห็นรอยเท้าวิ่งเข้าไปในอาคารอย่างรวดเร็ว สงสัยจะหนาวมากจริงๆ เพราะยืนรอผมตรงนี้ซะนาน ไม่ได้ขยับไปไหนเลย

 

ผมเดินเข้าไปในอาคารบ้าง เพราะเริ่มหนาวจนทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน เดินไปขอข้าวของที่หอบมาจากซูเปอร์ที่ฝากไว้กับคุณป้า อดไม่ได้ที่จะเดินไปที่ตู้จดหมายอีกครั้ง หยุดยืนอยู่ตรงหน้าตู้ของตัวเอง แต่สายตามันดันไปมองตู้ 430 จนได้

 

 

ตัวจริงจะน่ารักแบบในรูปรึเปล่านะ

 

 

ผมเปิดตู้จดหมายของตัวเอง และพบว่ามีจดหมายสี่ห้าใบอยู่ในนั้น คงเป็นจดหมายจากแม่ที่อยู่ต่างจังหวัด ผมหยิบมาทั้งหมดก่อนขึ้นห้องตัวเอง เปิดฮีตเตอร์อุ่นๆให้ชื่นใจหลังจากตากลมหนาวด้านนอกเป็นเวลานาน

 

ผมวางข้าวของไว้ข้างโต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กๆข้างเตียง วางจดหมายไว้บนโต๊ะ หยิบขึ้นมาดูทีละฉบับ ทุกฉบับจ่าหน้าซองถึงผม ‘ชเว จงฮยอน’ แต่สะดุดกับซองสีแดงรูปหัวใจจ่าหน้าถึง ‘ยู ชางฮยอน’ คนเมื่อกี้ .. สงสัยคนส่งจะหยอดผิดตู้เพราะอยู่ใกล้กัน

 

ผมเสียมารยาทเปิดอ่าน เพราะไหนๆมันก็ไม่ได้ใส่ซองจดหมาย ปั้มตราไปรษณีย์เหมือนฉบับอื่นๆ คนส่งคงตั้งใจจะเอามาหยอดเองมากกว่า ใจความภายในเขียนไว้ว่า

 

 

ถึงเราจะไม่เคยเจอกัน แต่ผมจะรอ วันที่เราได้เจอกัน

... รอหิมะสุดท้ายของปีนี้

 

ถึง ชางฮยอน

1116 

 

               

คนเขียนคงจะพยายามเขียนมาจีบชางฮยอนคนนี้ แต่เลขทิ้งท้ายที่เขียนไว้ 1116 ดูยังไงผมก็ไม่เข้าใจจริงๆ ... แต่ถ้าให้คิดเข้าข้างตัวเอง .. มันเหมือนเลขวันเกิดของผม

 

มันเป็นผมในโลกไหนที่เขียนจดหมายฉบับนี้กันแน่ ....         

 

แต่ไม่เป็นไร .... ถือเป็นการหาเรื่องใส่ตัวแล้วกัน

 

ผมเดินไปเปิดประตูห้องตัวเอง มองซ้ายมองขวาตามทางเดิน เงียบ .. เงียบเหมือนตึกร้างที่ไม่มีคนอยู่ แต่ถ้าเงี่ยหูฟังดูๆ คงได้ยินเสียงละครทีวีดังมาจากซักห้อง  

 

ผมเดินไปห้องตรงข้าม สูดหายใจเข้าปอดลึกๆ ชูกำปั้นให้ตัวเอง ถ้าเกิดมีคนผ่านมาคงคิดว่าผมเปิดโรคจิต ... ทำท่าจะเคาะประตู แต่เหมือนคนข้างในตั้งใจจะเปิดมันออกมาพอดี

 

                “เอ่อ ...”

                “ครับ”

 

ผมได้แต่ยืนอ้ำๆอึ้งๆ อีกคนจ้องหน้าผมอย่างสงสัย ปนตกใจ ... บางทีชางฮยอนคนนี้เขาอาจจะรู้จักผมก็ได้ ... ผมคิดไปเอง

 

                “อ่อ..คือว่ามีคนส่งอันนี้ให้คุณ แต่มันอยู่ในตู้จดหมายผมน่ะ”

                “อ่า ขอบคุณมากนะครับ ผมกำลังจะลงไปพอดีเลย”

 

ผมยื่นจดหมายสีแดงลายหัวใจให้คนตรงหน้า เขารับไปพร้อมกับยิ้มให้ผม รอยยิ้มที่แทบคร่าชีวิตผมให้ละลายไปท่ามกลางหิมะที่ตกหนักภายนอกเลยจริงๆ

 

ทำไมจงฮยอนฝั่งโน้นถึงมองข้ามสิ่งมีชีวิตคนนี้ไปได้นะ ทำไมผมในฝั่งโน้นถึงโง่ได้ขนาดนี้นะ

 

 

 

 

ถ้าฝั่งโน้น ชางฮยอนเป็นคนชอบผม

ในโลกฝั่งนี้ คงเป็นผมเองที่ชอบเขาเข้าแล้วล่ะมั้ง

 

หิมะสุดท้าย ฤดูหนาวสุดท้าย ผมอยากทิ้งความเหงาไว้ตรงนี้

 

 

 

 

- - - -
 
 
 
 
 
.
 

edit @ 25 May 2016 22:34:05 by quietusyipsum

 

edit @ 20 Jun 2016 15:46:15 by quietusyipsum

edit @ 4 Jul 2016 02:48:33 by quietusyipsum

Comment

Comment:

Tweet

จบแล้วเหรอ อยากให้มีต่อจัง
อยากจะรู้ว่าสรุปแล้วทั้งคู่จะเป็นยังงัยลงเอยกันมั๊ย
และทั้งสองอยู่กันคนละภพเหรอ ยังงัย ชอบอ่ะ

#3 By Mickii (103.7.57.18|203.170.239.231) on 2013-06-24 11:46

จบแค่นี้หรอ?
อยากรู้ตอนต่อว่า....จะเป็นยังไง?
มันคาใจ พึ่งเคยอ่านอะไรแบบนี้ หนุกดี^^
อ๊ากกกกกกกก อยากอ่านต่อจากตอนนี้ไม่มีหริไท์เตอร์ ไม่อยากให้จบแบบนี้

#2 By choifine121 (103.7.57.18|171.98.143.108) on 2013-06-17 10:25

อยากให้มีภาคต่อจังเลยค่ะ อยากรู้ว่าตกลงคนฝั่งนี้จะรักกัน หรือเราจะรักกันข้ามโลก แงงงงง
ชอบมากเลย ไม่รู้จะชมยังไง แต่ชอบจริงๆ
ขอภาคต่อนะคะ TT-TT

#1 By gleaming* on 2013-06-09 21:39